Moet dat nou?

BLOG

Het gebeurde me nu twee keer kort achter elkaar: een uitvaartbegeleider die aan het einde van het afscheid het woord nam om de familie persoonlijk toe te spreken. Over de bijzondere week die ze samen hadden beleefd, en hoe prettig het contact was geweest.

In beide gevallen werd ik na afloop aangesproken door genodigden: ‘Jij bent toch van de uitvaart? Dat praatje van die uitvaartondernemer aan het eind… Moet dat nou?’

Ook mij viel het op. Tijdens een afscheid dat volledig in het teken stond van het leven van de overledene, voelde zo’n plichtmatig compliment als een inbreuk. Mijn gedachten aan de persoon van wie we afscheid namen werden onderbroken door woorden die, wat mij betreft, beter hadden gepast in een persoonlijk gesprek tussen begeleider en familie.

Of moet ik dat anders zien? Binnen onze branche hoor ik uiteenlopende geluiden: ‘Sommige families vinden zo’n woordje juist heel waardevol.’ En: ‘Nee, dat zou ik nooit doen. Ik blijf bewust op de achtergrond.’

Het laat maar weer zien: een uitvaart is maatwerk. En zelfs een kort praatje heeft impact, positief of negatief. Juist daarom is het belangrijk om het gesprek hierover te voeren. Met collega’s: wat is jullie visie? Maar vooral ook vooraf met de nabestaanden. Zij hebben het afscheid vaak met zorg vormgegeven. Jouw bijdrage, hoe klein ook, heeft daar invloed op.

Ik ben benieuwd hoe jij hierover denkt! Laat het me weten. Eén op één via ons emailadres of openbaar via de reactiemogelijkheid onder deze column. In dit geval zijn beide vormen voor mij helemaal oké ;-).

Brigitte Wieman-de Wit
Directeur BGNU