Overheid: denk vooruit

BLOG

Onlangs viel bij ons thuis het boekje op de mat: ‘Bereid je voor op een noodsituatie. Denk vooruit.’ Ik legde het demonstratief op tafel, meerdere keren zelfs, met het idee om er tijdens het avondeten eens serieus over te praten. Maar zoals dat gaat: al snel verzandden die gesprekken in de waan van de dag. Resultaat: tot op heden geen concreet noodplan en geen duidelijke afspraken.

Toch staat er inmiddels een watervoorraad op zolder en liggen er blikken in de voorraadkast. Zonder plan of vaste afspraken hebben we gaandeweg al het nodige geregeld. We zijn in elk geval gewaarschuwd en zullen ons minder overvallen voelen als de nood aan de man is.

De slogan ‘Denk vooruit’ zette mij ook aan het denken over onze eigen sector. Want als het om de uitvaart gaat, is de voorbereiding van de gemiddelde Nederlander vaak minimaal. Hoewel het aantal voorbesprekingen licht stijgt, krijgt de zomervakantie doorgaans meer aandacht (en een beter spaarplan) dan de laatste reis. Terwijl een uitvaart geen vrijblijvende keuze is. Het is een wettelijke verplichting: iemand moet worden begraven of gecremeerd.

Als branche zien wij dagelijks wat het gebrek aan voorbereiding betekent. Nabestaanden die onder tijdsdruk keuzes moeten maken. Families die niet weten wat iemand gewild zou hebben. Financiële onzekerheid op een moment waarop rust en aandacht voor afscheid centraal zouden moeten staan. En een toenemende druk op de bijstand. Genoeg redenen om ook hier vooruit te denken.

Veel uitvaartondernemers zetten zich al actief in om het uitvaartbewustzijn te vergroten: met wensenboekjes, digitale nalatenschapsdossiers, informatieavonden en workshops. Vanuit BGNU benadrukken wij consequent dat transparantie over kosten essentieel is. Niet om angst aan te wakkeren, maar om regie mogelijk te maken. Wie weet wat iets kost, kan bewust reserveren, sparen of verzekeren. En wie zijn wensen bespreekt, ontlast zijn nabestaanden.

Een logische plek én timing om hier aandacht voor te vragen, ligt echter bij de overheid: bij de donorregistratie. Dat is hét moment waarop mensen nadenken over hun levenseinde. Waarom daar niet direct ruimte bieden om aan te geven of je begraven of gecremeerd wilt worden? En of je daarvoor financieel iets hebt geregeld?

Is het niet tijd om ook hier als overheid vooruit te denken?

Brigitte Wieman
Directeur BGNU